Zadanie na weekend i inne inności

No i przyszła wiosna!

Wczoraj tak obtrąbili w każdym wiadomościowym programie, że już przyszła, że jest!, że jakieś tam obliczenia, że rok ma 365 dni z ogonkiem i ten ogonek stanowi, że od kilku lat wiosna astronomiczna zaczyna się 20 marca, a 21 to będzie przychodzić najbliżej dopiero w 2103 chyba, czy jakoś tak...
A ja wszystkie owe "że" podsumuję tak: PHI! A ja na to gwiżdżę!

Pierwszy Dzień Wiosny i wynikający z tego Dzień Wagarowicza, jak świat światem, zawsze świętowałam 21 marca i tej wersji będę się trzymać. Co prawda wagarowiczem, akurat tego dnia, nigdy nie byłam, z prostej przyczyny. Uwielbiałam wielce przebieranki w Dzień Wagarowicza. I tak, chcecie czy nie chcecie, macie na to siły czy też nie, zaprezentuję Wam kilka z wagarowiczowskich strojów. Oczywiście, jak to często bywa, gdy się czegoś w pudle ze zdjęciami szuka, kilkanaście fotografii diabeł ogonem przykrył. A mam gdzieś boskie zdjęcie z liceum, gdy nasi trzej klasowi koledzy (bo cała reszta z 34 osób to sama płeć żeńska była) przebrali się za pancernych, a z malucha zrobili czołg, i to czołg z wieżyczką i lufą!

Pierwszy Dzień Wiosny w 8 klasie podstawówki. Jakiś... 85 rok? (Proszę nie regulować odbiorników. Prószki i kropki to oryginalna wersja zdjęcia, taka technika jego wywołania.)

A to już Szycha, Darek i Strzecha (czyli ja).
Szycha, czyli Sylwia, i ja byłyśmy przebrane za meksykańskich gaucho, choć nazwy nie jestem pewna, taki meksykański kowboj. Miałyśmy tak wielkie tekturowe kapelusze z tektury falistej, jeden czerwony, drugi niebieski, że do klas musiałyśmy wchodzić skręcając głowę na bok. Do kapeluszy kolorystycznie dopasowane były, typowe dla gaucho, gumowce:-). Do tego narzutki z kapy w paski, apaszki z szaf maminych oraz plastikowe pistolety na wodę. Dbałość o detale:-)
Darek miał na sobie sukienkę swojej mamy, ciemne rajstopy z połyskiem i szpilki mojej Mamy oraz makijaż i pomalowane paznokcie. Pełna profeska!

A to już liceum. I Hylcia i ja przebrane za arabskie piękności. Łatwość przebrania, bo kilka prześcieradeł, ale kłopoty technicznej obsługi w toalecie. A i ciężko utrzymać przebranie na swoim miejscu, przy takiej ilości tkanin.

Och, było fajnie:-)

Wiosna, wiosną, ale ja tu o sprawach wielkiej wagi chciałam. Chciałam mianowicie zachęcić Was do działań na ten weekend, ale i na weekend następny.

Chcę Was zaprosić do czynnego udziału w pomocy dla Domu Tymianka (KLIK), fundacji dla zwierząt, prowadzonej przez Ori, która zbiera i leczy, a następnie stara się znaleźć dobre domy docelowe dla psiaków i kotów. A spora gromadka Wzruszaczy mieszka w przytulnym rodzinnym domu dla zwierząt, gdzie panią na włościach i jednocześnie obsługą misek:-) jest właśnie Ori. Ori ratuje czworonogi z ulic, ale i zabiera starsze, schorowane psy ze schronisk i daje im ciepły dom i dużą pełną michę. Zresztą, zróbcie przy kawie czy herbacie, czy deserze, małe "klik" powyżej i traficie do przytulnego, bezpiecznego, ale bardzo zapracowanego Domu Tymianka.

A jakie zdjęcia robi Ori Wzruszaczom... Och... Sto procent psiowości i kotowości. I sama słodycz na dodatek. To jedne z ostatnich...

Ale pyszne nosy, prawdaż?

A teraz do rzeczy! Otóż  Panna Dzika Kura w Pastelowym Kurniku (KLIK) organizuje na swoim blogu

aukcję 

"Cuda wianki na Tymianki",

która to aukcja

odbędzie się 28 - 29 marca. 

Oczywiście via internet na blogu Dzikiej Kury. Wszystko w jednym, blogowym miejscu.

Będzie można sobie nabyć coś przepięknego, przytulnego, od serca, jak przykładowa zawartość poniżej. Wszystkie zdjęcia powyższe i poniższe "ściągnęłam" od Ori, za jej pozwoleniem, tak by móc Was zanęcić i zachęcić:-)

Takie i inne rzeczy można będzie sobie nabyć w Pastelowym Kurniku. Przedmioty ręcznie robione, ale i przedmioty, że tak to ujmę, sklepowe. 

Ja zamierzam dać kilka pakiecików kartek wielkanocnych, ale i albumik dekupażowy (jeśli się wyrobię). Bo by ktoś mógł nabyć coś na aukcji, musi być także chętny do przekazania czegoś do sprzedaży:-) Na przykład kartkoproducent, aniołoproducent, notesowytwórca, szalikodziergacz i tak dalej, ale i osoba wielkiego serca, która wyciągnie coś ze swoich zapasów albo coś zupełnie na świeżo nabędzie specjalnie na aukcję dla Tymiankowych podopiecznych. 

Stąd też ośmielam się prosić wszystkich Was do weekendowych działań na rzecz Domu Tymianka. A może coś gdzieś sobie leży i czeka w Waszych kufrach, szafach?  Jeśli nie, to proszę Was o celowe działanie w ten weekend w roli ofiarodawcy przedmiotów do aukcji! A w przyszły weekend, do działań w roli uczestnika aukcji!  

Rzecz przeznaczoną na aukcję wystarczy sfotografować, opisać pokrótce, podać cenę wywoławczą i wysłać to wszystko mailam na adres:

3babyzwozu@gmail.com 

lub 

fundacjadomtymianka@gmail.com

Więcej szczegółów, solidnie i rzeczowo opisanych, odnośnie co i jak w sprawie aukcji dla Domu Tymianka przeczytacie  tutaj u Ori (KLIK) i tutaj w Pastelowym Kurniku (KLIK).

A w następny weekend wystarczy po prostu policytować, i już!

Oczywiście wysyłka wylicytowanych przedmiotów odbywa się z domu jego ofiarodawcy, na adres odbiorcy. 

Pomagajmy! 

Pomaganie jest fajne!

A takie pomaganie, gdzie można i coś dla siebie z tego mieć, to już zupełnie czysta przyjemność i rozkosz. Nieco egoistyczna, ale co tam! W sumie sama przyjemność z pomagania, to już egoizm. 

Ale, tak czy inaczej, po aukcji, kiedyś tam, spojrzysz sobie na notes, aniołka czy kurę i natychmiast pomyślisz, że dzięki Tobie jakaś czworonożna istota ma tak przyjemnie i spokojnie, i ciepło, jak Ty:-) 

To jak? Spotykamy się w przyszły weekend w Pastelowym Kurniku???? A w ten przekopujemy kuferki, wytwarzamy, dzielimy się zapasami? 

No to znikam. I musicie pochwalić mnie za anielską cierpliwość! Mój ciągle szwankujący internet (a może laptop) swoim wyrzucaniem mnie ciągłym, spowodował, że robiłam ten wpis ponad trzy godziny!!!! Z czego samo pisanie zajęło chyba kwadrans, a reszta to wyłączanie i włączanie, wyłączanie, włączanie, wyłączanie, włączanie... Ych............. Anielska cierpliwość na wyczerpaniu...

Pozdrawiam wiosennie, że jej! 

Jeśli gdzieś się trafi jakiś błąd, wybaczcie o dobrzy ludzie! Nie mam już sił sprawdzać, nim znowu mnie wyrzuci....

Edyta z Kubkiem Kawy

Opowieści o tomku, prażuchach i Słynnej Historii Z Kozą część wtóra ...

... albowiem znalazłam rano informację o tomku, której wczoraj - pisząc poprzedniego posta - szukałam w głowie:-) Znalazłam szybko, bo pamiętałam gdzie czytałam... chociaż dokładnie CO czytałam to już gorzej... To już ten wiek? :-) 

       Znalazłam informację w książce "Tradycje polskiego stołu" Barbary Ogrodowskiej, z pięknej serii "Ocalić od zapomnienia". To jeden z moich marzymisiów, mam (już i zarazem dopiero) trzy tytuły z tej serii, a marzymiś polega na tym, że marzą mi się wszystkie książki cyklu:-)) 

       I czytamy tu, między innymi wierszami, panie dzieju, w rozdziale pod krótkim tytułem "Jaja", co następuje:

       " Na wsi jeszcze na początku XX wieku jaja kurze były produktem luksusowym, jadanym tylko na specjalne okazje, chociaż niemal w każdej chłopskiej zagrodzie hodowano kury. W większości przeznaczano je na sprzedaż (podobnie jak masło, śmietaną czy kurczęta). Można je było także wymieniać w sklepiku lub karczmie na śledzie, wódkę, ryż, sól, cukier, przyprawy, obwarzanki, pierniki, karmelki i inne potrzebne artykuły, na które nie było gotówki. 

       Tylko bogatsze gospodynie przyrządzały jajecznicę (często zwiększając jej objętość dodatkiem mąki i mleka), np. na poczęstunek dla pracowników najmowanych do robót w polu, dla cieśli budujących dom lub dla specjalnych gości."  (s.195)

       Oczywiście natychmiast zarzuciłam:-) Mamie, w jakie to luksusy:-) opływała rodzina skoro ten tomek na stole i to dla dziesięciu przecież osób. Od razu zostałam wyprowadzona z błędu. "Tomek to u nas był z wodą, nie z mlekiem. I to wyłącznie w niedzielę, na kolację, a i to tylko może z raz w miesiącu. Wszystkie jajka Babcia dawała do sprzedania. Gdy kazała mi iść z nimi do skupu, do sklepu, to dawała od razu listę co mam kupić. Mąka, sacharynę, bo kawę zbożową to sama robiła, mieliła. A jak coś zostało to mogłam sobie kupić dropsa". 

       I nie byłabym sobą żeby nie zaprezentować apetycznego przepisu na jajecznicę, choć to faktycznie bliżej omletu chyba, ze strony obok tej z tomkiem. Powiadam Wam, poezja słowa, bo jak to się ma do samego dania, nie wiem, choć zapowiada się pięknie, no może pominąwszy niektóre ingrediencje... Autorka  "Tradycji polskiego stołu" cytuje go, słowo w słowo, z XVIII wiecznego "Kucharza doskonałego" Wojciecha Wielądko. A więc smakujmy ...

Jajecznica

XVIII wiek 

       "Ile chcesz weź jajec, włóż w rondel, osól, ubij dobrze jaja, rozpuść masła w tyglu, wlej jaja usmaż jajecznicę, przyrumień pięknie od spodu, przewróć na półmisek, na którym masz dać. Niektórzy lubią pietruszkę i cebulę siekaną drobno kładą. Jeśli chcesz zrobić przedniejszą jajecznicę na słoninie, z nerkami cielęcymi, z szparagi, z truflami, z grzybami, smażonymi pieczarkami i innymi zaprawami, trzeba wprzód ugotować zaprawę jak się należy, zastudziwszy usiekaj, aby się dobrze zmieszała z jajami, ubij razem i zrób jajecznicę w tyglu, jak inne według potrzeby." (s. 194)   

       Och... jak ja uwielbiam taki język... "niektórzy lubią pietruszkę i cebulę siekaną drobno kładą" ... albo owo "zastudziwszy usiekaj" ... i nie "ze szparagami" a "z szparagi" jajecznicę przedniejszą można zrobić... poezja, poezja:-) 

       I jeszcze wisienka na torcie, a potem to jednak pójdę coś przekąsić ... Jakiś czas temu, oj będzie, będzie, w "Gazecie Wyborczej" natrafiłam na artykuł o wigilijnych tradycjach i potrawach. I na dole strony maleńki przepisik był sobie włożon, a mianowicie ... kapłon całkiem w flasie. I znowu, nie byłabym sobą nie wyciąwszy i nie zachowawszy tak arcyciekawej receptury (o! widzę, że już stylistyka mnie wciągnęła:-)) 

       A receptura owa  przedrukowana była wprost z książki Jarosława Dumanowskiego, Andrzeja Pawlasa oraz Jerzego Poznańskiego "Sekrety kuchmistrzowskie Stanisława Czernieckiego. Przepisy z najstarszej polskiej książki kucharskiej z 1682 roku", wydana czas jakiś temu. Także na liście moich marzymisiów:-) I oto ...

Kapłon całkiem w flasie

XVII wiek

       "Weźmij kapłona dworowego, ochędoż pięknie, zdejmij skórę z niego całkiem tak ostrożnie, żebyś dziury najmniejszej nie uczynił, a członki, z których się skóra zdjąć nie może, poprzyrzynaj, żeby przy skórze ostały. Włóż tę skórę w flaszę taką, u której będzie dziura w śrzobie, żeby trzy palce włożył, trzymajże tę przerżnietą skórą w dziurze. 

       Weźmij żółtków szesnaście, rozbij, przydaj trochę mleka, zapraw jako chcesz, wlej lejem w tę skórę z kapłona trzymając, a zszyj i puść w flaszę. Wody wlej pełną flaszę, zasól, a zaśrobuj albo mecherzyną zawiąż, włóż w kocioł wody, a warz. A gdy się ociągnie, te jajca z mlekiem rozedmą kapłona tak, że się będzie każdy dziwował jako tamtego włożono kapłona, gdy go dasz z flaszą na stół, a kto tego nie wie, nie będzie przez podziwienia wielkiego."  

      Pomijając ... smaki czy krwawość zabiegów ... opis brzmi jak muzyka. "Się będzie każdy dziwował jako tamtego włożono kapłona, gdy go dasz z flaszą na stół" ... Uwielbiam czytać przepisy, a już przepisy z dawnych lat, wieków wręcz szalenie uwielbiam. 

       Gdy kiedyś zachwycałam się tym przepisem głośno, Mama - bo któż by inny:-) - zgłosiła uwagę, że u nich to się "pecherzyna" mówiło, nie "mecherzyna". Faktycznie, pamiętam to z rozmów Dziadków. Ale każdy region i każde czasy mają wszak swoje słowa i nazewnictwo. To tylko u nas, na północnym zachodzie taka językowa nuda przeważnie, wszystko co napłynęło po wojnie, wymieszało się.

       Stanowczo zaostrzył mi się apetyt:-) Udam się po kromkę chleba z białym serem. I gruba sól, choć zasadniczo w ogóle  nie solę, ale twaróg musowo:-)

       Smacznego życzę, może ktoś się pokusi o batalię z kapłonem w flasie :-) Koniecznie wtedy o raport z akcji proszę:-)

Pozdrawiam ciepło

Edyta z Kubkiem Kawy

Tomek, prażuchy i Słynna Historia Z Kozą

W domu mojej Mamy często gościły dania, których głównym zadaniem nie było dogadzanie podniebieniom domowników, ale nakarmienie małym kosztem sporej rodziny. Mama miała siedmioro rodzeństwa, a to lata wojenne i także te tuż po, małe gospodarstwo, wyjazd na Ziemie Zachodnie, obowiązkowe dostawy, ciągle czegoś brakuje ... 

Do dziś, gdy Mama opowiada o różnych wydarzeniach z tamtych lat widać, że Babcia musiała mocno się nabiedzić by a to nowe sukienki uszyć dla córek (czyli wysupłać jakiś grosz na kupno materiału, bo Babcia sama szyła), a to buty, a to prezenty pod choinkę wymyślić, lub coś słodkiego na zajączka, dla całej ósemki dzieci. 

Na zajączka Babcia sama robiła cukierki:-) bo, co tu ukrywać, najtańsze były:-) Robiła w garnku karmel, do tego trochę  śmietanki zebranej z mleka ... i tyle moja Mama pamięta. Potem Babcia wycinała z papieru osiem kształtów podwójnego zajączka, pomiędzy które to zajączki wklejała pudełka po proszku do prania, środek wykładała pociętą bibułką i na to kładła cukierki. Zajączki były ukrywane w ogrodzie, a dzieci w wielkanocny poranek biegały wokół krzaków i drzew, szukały  słodkich zajączków w trawie. Wielkanoc była też okazją kiedy to, raz w roku, moja Mama i Jej Siostry dostawały nowe szlajfy do włosów:-)

A z tym brakiem luksusu, a raczej z brakiem tego i owego, a razem biorąc po prostu brakiem wielu rzeczy od razu kojarzy mi się historia z kozą. Jedno z moich ulubionych wspomnień Mamy. Słynna Historia Z Kozą. Jest to zarazem dramatyczna i zabawna opowieść, która ma swą puentę po około pięćdziesięciu  latach od jej początku.
Moi Dziadkowie wyjeżdżali ze swojej rodzinnej wsi koleją, wagonem, jak to w czasach "na drugi dzień" po wojnie. Jechali już z szóstką dzieci w różnym wieku, bardzo wczesnymi nastolatkami i małymi dziećmi. Jeden z moich Wujów urodził się na kilka dni przed wybuchem wojny, moja Mama w jej połowie, a najmłodszy wówczas Wuj Janek miał niecały rok. Oprócz jakiegoś tam jedzenia na drogę, swoich domowych larów i penatów, mieli Dziadkowie jedynie rzeczoną kozę. A tak naprawdę ... nie mieli tej kozy. Koza była bowiem pożyczona moim Dziadkom przez jednego z braci mojej Babci, Wacka.  I Babcia, i Dziadek, i dzieci cieszyły się ze skarbu w postaci kozy. To przecież mleko dla wszystkich, a przede wszystkim dla małego Jasia, także dla mojej Mamy. "Pociąg powoli rusza - opowiada moja Mama - powolutku, Mama, to znaczy Babcia się przeżegnała, pociąg przyspiesza. Babcia zaczęła zdrowaśki i nagle na dworzec wpada na rowerze Wuja Wacek. Wskakuje do wagonu, kozę za postronek i już kozy nie było! Tylko zabeczała, krzyknęła wystraszona i za wuja Wackiem wyskoczyła z pociągu. Przywiązał ją do roweru i koza pognała za nim Wszyscy zaczęliśmy płakać." Strata kozy, wydająca się dziś taką zabawną scenką, jak ze świata Pawlaka i Kargula, musiała być wtedy tragedią dla rodziny mojej Mamy. Mleko, niby nic, było dla nich czymś niezmiernie ważnym, a zwierzak je dający wielkim majątkiem. Całą drogę wszyscy pili kawę zbożową na wodzie, a najmłodszy Wujek Janek dostawał zamiast mleka wodę z sacharyną.
I jest jeszcze drugi koniec tej historii. Mija pięćdziesiąt lat i Wuja Wacek umiera. Nasza rodzina czyli  Zachód, jak to mówi o nas rodzina w Centrali:-), pojechała na pogrzeb. Pojechała między innymi i moja Mama oraz  Bratowa mojej Mamy - Ciocia Kazia, żona Wujka Zdzicha, którego chrzestnym był właśnie Wuja Wacek Od Kozy:-) Po przyjeździe z pogrzebu Mama mi opowiadała: "No i wiesz, idziemy w kondukcie, ludzi dużo, zimno, wieje, śnieg zacina (a był to wczesny, bardzo zimny maj), a Kazia płacze i płacze. I mówi mi, że nie zdążyła się pożegnać w imieniu Zdzicha z Wujem Wackiem. A ja jej na to: ale ty głupia jesteś!, to Wuja nam kozę zabrał z pociągu, tylko zdążyła zameczeć bidula, nie mieliśmy co jeść, a ty się będziesz żegnała!! Mówię ci, tak się zaczęliśmy śmiać, że dobrze, że za wieńce można się było schować. Jeszcze nam potem ktoś, nie pamiętam kto, mówił i dziękował że tak płakaliśmy za Wuja Wackiem". Cała moja Mama ...
I taki to koniec historii, mojej Ulubionej Historii Z Kozą. I Wuja Wackiem, ale to już drugoplanowa chyba rola, w tym wypadku, bo tak koza ...
Jest w tej opowieści mojej Mamy tyleż smutnych, co i radosnych momentów. Nie wiem czy dla nie-rodziny ma ona jakiś sens i trzyma się całości. Dla mnie jest soczystą przypowieścią rodzinną i częścią naszej historii. 

Wracając jednak wśród talerze ... bo przecież ja tu o tym chciałam głównie...

W domu mojej Mamy często gościły prażuchy i tomek (tak, tak, z małej litery). To co dla nas teraz - i także gdy była nas w domu czwórka: Rodzice, ja i mój Brat - jest rarytasem i pyszotą, czyli na przykład ów pyszny tomek oraz boskie prażuchy, ale i młoda kapusta duszona z  młodą marchewką i przecierem pomidorowym, dla mojej Mamy nie było niczym fantastycznym i bynajmniej nie radosnym, ale koniecznością i codziennością. Choć pyszną, jak mówi Mama, ale jednak koniecznością, Koniecznością z ... braku kozy ?? :-) :-)

A więc oto przepisy na tomka i na prażuchy nasze ulubione, a pojawiające się u nas tak z raz w miesiącu. Czasem także na okoliczność tego, że ... do pierwszego daleko:-)

Tomek: 
(ilość na kanapki dla około trzech osób)
- 3 jajka
- ok. 1/2 szklanki wody
- ok. 2 bardzo płaskie łyżki mąki pszennej
- odrobinka soli (jeśli ktoś używa)
- grubo pokrojony szczypior
- a w wersji de lux i dla mięsożerców - pokrojona w kostkę kiełbasa lub szynka lub boczek
.

Mieszamy, mieszamy i smażymy.  A w wersji de lux i dla mięsożerców zaczynamy od usmażenia mięsnych elementów i na to wylewamy masę jajeczną. Po usmażeniu obkładamy chleb i posypujemy pieprzem. Zajadamy się. Niby jajecznica, ale ma zupełnie inny smak. Jak dla mnie - boski smak.

Tomek kojarzy mi się z dzieciństwem, i z powrotami z działki, wieczorem, gdy Mama robiła tomka na kanapkach. Albo oczywiście kanapki z rzodkiewką, szczypiorem... ale to już inne smaki:-)

Czas jakiś temu, w jakiejś książce o kuchni polskiej i tradycji, i tym podobnych trafiłam na tomka! Nie nazywał się on tam tomkiem - nikt w rodzinie zresztą nie wiem skąd ta nazwa - ale bieda - jajecznicą ... Byłam ogromnie zaskoczona, mimo opowieści Mamy, jakoś zawsze uważałam tomka za pyszotę, boską potrawę, a to wynalazek z biedy. A w bogatszych gospodarstwach wiejskich dodawano nie wodę, ale mleko. No i skwarki, jakąś tłustą omastę. Rzeczywiście, u nas w domu, też kiedyś był smażony tomek na boczku. Jednak od jakichś dwudziestu lat jadamy bezmięsnego tomka, skutkiem moich przekonań. 

I oto jeszcze, proszę uprzejmie, prażuchy we własnej - pysznej, swojskiej, wiejskiej - osobie...

Prażuchy: 
- kilka kartofelek (jakby to Mama powiedziała), obranych
- ok. 3 - 4 łyżki mąki pszennej, mniej więcej czubate łyżki
- duuuuża cebula średnio drobno posiekana
- mile widziany szczypior grubo pokrojony
- wersja de lux i dla mięsożerców - pokrojona w kostkę kiełbasa, boczek i tym podobne

Kartofle gotujemy jak zazwyczaj, ale nie za dużo wody. Gdy zaczną się gotować sypiemy na nie, na jedną kupkę, mąkę i gotujemy do miękkości, jak zawsze. 

Odcedzamy a następnie tłuczemy tłuczkiem do ziemniaków. Nasz tłuczek jest, nieprawdaż, tłuczkiem wiekowym, starowinką wśród naszych przyrządów kuchennych, ma niemal pięćdziesiąt lat:-) Ileż on już ziemniaków natłukł w swym kulinarnym życiu... Łza w oku się ... 

W trakcie gdy ziemniaki się gotowały siekamy sobie cebulę, kroimy szczypior i na oleju smażymy najpierw cebulę, a na chwilę przed wyłączeniem gazu dokładamy szczypior. 

W wersji de lux zaczynamy oczywiści smażenie cebuli od usmażenia rzeczy mięsnych. 

Na talerz wykładamy sobie około łyski smażonej cebuli z olejem i nurzamy w tym łyżkę. Chodzi o to by ziemniaki nam się do łyżki nie przyklejały. Nabieramy nią sporą  kulkę ziemniaków i formujemy na tymże talerzu, ową łyżką, coś na kształt łezki spłaszczonej na obu końcach, taką kluchę, wprost mówiąc. 

Kładziemy prażuszka na docelowy talerz. Kilka kluch - prażuchów tworzy porcję. Polewamy całość ową smażoną cebulą. Pieprzymy, pieprzymy, pieprzymy i zajadamy się. Pasuje do tego maślanka, choć mi tak nie do końca, mojej Mamie bardzo pasuje. A także młoda kapusta duszona z młodą marchewką i przecierem pomidorowym. A także kapuśniak, ale taki bez ziemniaków, tylko sama kapusta kiszona ugotowana z przyprawami jak kapuśniak. A także kapusta z fasolą (kolejna bardzo tradycyjna potrawa w naszej rodzinie, zwłaszcza bożonarodzeniowa i wielkanocna). A pyszne prażuchy także same są. Tyle, że ... nie da się ukryć, mało dietetyczne. Ale raz nie zawsze:-) 

I jeszcze mnie tak naszła myśl ... Jakie to ciekawe, że niektórzy operują miarą typu ocznego. Moja Mama mówi najczęściej, podając miary i ilości, że "tak na oko". Dziś, gdy upewniałam się, ile czego wpisać tutaj, moja Mama cały czas mówiła "no wiesz ... naprawdę nie wiem, no tak na oko" :-) Ja mam tak jeśli idzie o temperaturę pieczenia niektórych, często pieczonych przeze mnie, ciast. Zupełnie na oko. 

Smacznego:-) O ile przypadną Wam do gustu i spróbujecie tych zupełnie nie dietetycznych (ale przecież nie zawsze musi o to chodzić) i trącących myszką dań.

Pozdrawiam ciepło i smakowicie

Edyta z Kubkiem Kawy