Jeżeli kochać...

"Jeżeli kochać to nie indywidualnie.

Jak się zakochać to tylko we dwóch. 

Czy platonicznie pragniesz jej, czy już sypialnie, 

niech w uczuciu wspiera wierny cię druh!" 

Tak chyba, mniej więcej, napisał Przybora. Taki peanik na cześć trójkąta uczuciowego? A może uczucia w ogóle są tak wielkie, że zmóc je można tylko wespół, w zespół? Od kilku dni ta piosenka chodzi za mną. Pewnie, czuj duch!, romantyczna strona duszy próbowała przyszykować się na dzisiejsze święto. I jeszcze cichutko śpiewał mi Łazuka, że "to była miłość niełatwa, oj niełatwa, a co do tego...". 

Ogólnie rzecz ujmując, mało romantycznie zostałam nastrojona przez Starszych Panów, ich w duszy mej graniem,  na dzisiejsze święto... A nawet nieco uszczypliwie, z przymkniętym okiem. 

Ale tak nie można w Walentynki! Nie wypada! I nie poddałam się!!

Z samego rana zapodałam sobie odrobinę Joe Cocker'a i "You and me", potem szczyptę Joe Dassin'a, potem patriotycznie sięgnęłam "Kocham cię jak Irlandię" i takie tam inne... Ku rozpaczy sierściucha nawet zaczęłam śpiewać. O! Przepraszam. "Śpiewać"!! Potem upiekłam ciasteczka czekoladowe dla dzisiejszych gości i wreszcie przyszłam do Was żeby...

z wielkiej sympatii walentynkowo wyprzytulać

 kto tylko chętny

:-) :-) :-)

i obrzucić odrobiną serca

:-) :-) :-)

Takie kartki wypuściłam z początkiem tygodnia, na bardzo szybko, choć oczywiście z ogrrrrromną dozą uczucia dla Szanownych Adresatów!

Przeszperałam też mój bazgrolnik, pamiętałam, że gdzieś mam coś takiego...

... czym w praktyce, jako ZAWSZE BARDZO OSTROŻNA OSOBA, nie do końca się kieruję. To znaczy zgadzam się z tym bardzo, a bardzo!, ale głównie w teorii. I oczywiście także wtedy gdy, jako BARDZO MĄDRA OSOBA, komuś coś radzę:-) 

Tuż obok bazgrolnik ma wklejoną karteczkę z fragmentem z Blake'a:

" Nie próbuj mówić o miłości,

Bo ona w słowach się nie mieści,

Jest jak wiatr: cichy, niewidzialny,

Co tylko czasem zaszeleści."

I także uszczknięte z boskiego czasopisma z czasów prehistorycznych polskiej prasy dla młodzieży, z "Filipinki": 

"Miłość. Gdyby nauczyć jej dzieci, nie byłoby nieszczęśliwych dorosłych."

Ale dość już pochmurnie, szaro - buro i wręcz deszczowo! Walentynkować należy radośnie i przyjemnie!

Mama i ja dostałyśmy dziś rano po pięknym bukiecie walentynkowym! Powiadam Wam, to jest przyjemność! I to tak całkiem z zaskoczenia! Wielkiego! Jak to leci... "Wszystkie Ryśki to fajne chłopaki"? Zgadzam się w całej rozciągłości! Nasz rodzinny, powinowaty (bo mąż kuzynki) Rysio przeleciał skoro świt z bukietem tulipanów fioletowych dla Mamy i bukietem róż różowiastych dla mnie. Och... Wszystkie Ryśki to fajne chłopaki!!!

Niektórzy oczywiście bojkotują święto...

... jednocześnie utrudniając wszelkie prace przedwielkanocne. Często nawet, owi niektórzy, posuwają się do tego, że anektują siłą - i oczywiście podstępem - na chwilę porzucone przedmioty, woreczki i kartony...

... a następnie okupują je bezprawnie godzinami. I to, co oburzające!, ku uciesze ogółu.

Walentynkowe plany na wieczór? Jeśli nic się nie wydarzy to kawa inka z pianką i "Błękitny zamek" L.M.Montgomery, jak na starą pannę przystało:-) A co!!:-) Choć duchowo się nie czuję, ale pewnie niektórzy tak mnie widzą:-) Staropanieństwo, jak i starokawalerstwo, to stan ducha, nie matrymonialny. Taką mam sprytną teorię.
Miałam w liceum koleżankę, która już od urodzenia była starą panną. Wyszła za mąż za przedniego młodzieńca, ma fajną córkę, ale starą panną pozostała na wieki. Ale jestem złośliwa norka... Jak to stara panna:-))) Muszę to jednak przemyśleć:-)

Pozdrawiam bardzo ciepło, bardzo serdecznie i bardzo walentynkowo!
Edyta z Kubkiem Kawy

PS. A mój internet dalej głupieje i mnie wyrzuca, i wyrzuca, i wyrzuca... Niniejszy wpis zajął mi, skutkiem owego wyrzucania, ponad dwie godziny! I nawet wespół, w zespół nie da się tego zmóc...

Ach! Zapomniałabym! Oczywiście w dniu imienin Walentego, w Walentynki apeluję:

KOCHAJMY SIĘ!

ZAKOCHUJMY SIĘ! 

SYMPATYZUJMY! 

Sympatyzując z Wami, padam do nóżek
Edyta z Kubkiem Kawy

Jabłecznik Mirelki czyli coś boskiego na niedzielę

Oficjalna nazwa ciasta brzmi podobno: jabłecznik serowy. Jednak, jako że otrzymałyśmy przepis od mojej kuzynki Mirelki, ciasto zostało ochrzczone nowym, obowiązującym w naszym domu, mianem. 

I tak, polecam bardzo serdecznie, rozpływający się w ustach, lekki, pyszny na ciepło i na zimno, a przy tym szybki i prosty w wykonaniu...

Jabłecznik Mirelki

Oczywiście nieco zmodyfikowałam przepis, tak bym nie musiała ważyć lub mierzyć, na przykład, ilości serka homogenizowanego czy margaryny. To z lenistwa:-). Jednak przede wszystkim, za pierwszym razem musiałam za mocno naciągać ciasto na jabłka, zbrakło mi go nieco. A poza wszystkim, zawsze daję mniej cukru niż to przewiduje jakikolwiek przepis. Lubię słodycze, ale ciasto nie może być za słodkie i już. 

I tak na blachę wielkości ok. 23 x 37 cm potrzebujemy:

- 3 i 1/3 szklanki mąki pszennej

- 2 serki waniliowe Danio (czyli ok. 250 g serka, nie pamiętam dokładnie wagi Danio)

- 250 g miękkiej margaryny lub takiegoż masła

- 1/2 szklanki cukru pudru

- 2 czubate łyżeczki proszku do pieczenia

- 2 czubate łyżeczki cukru waniliowego

- szczypta soli

- 7 - 9 jabłek, zależnie od wielkości. Najlepiej kwaskowych, najlepiej szara reneta. 

Mąkę mieszamy z cukrem pudrem, cukrem waniliowym, proszkiem do pieczenia i solą. Dodajemy serki i mieszamy całość widelcem. Dodajemy miękką margarynę pokrojoną w kostkę, dobrze wyrabiamy ręką. 

Jabłka obieramy, przekrawamy na pół, wydrążamy gniazda nasienne.

Ciasto dzielimy na dwie części, z czego jedna powinna być nieco większa od drugiej. 

Bierzemy dwa kawałki papieru do pieczenia, na obu zaznaczamy wielkość blaszki (wkładając papier do blaszki i odciskając na nim krańce dna). Na jednym papierze rozwałkowujemy, lub rozprowadzamy ręką (co jest dużo łatwiejszą wersją) mniejszą część ciasta, równo z wyznaczoną wielkością blaszki i wkładamy je (na owym pergaminie!) do blaszki. 

Na ciasto, brzuszkami do góry, wykładamy połówki jabłek. Można posypać cynamonem.

Na drugim pergaminie rozwałkowujemy większy kawałek ciasta, wychodząc około 1 cm poza zagiętą linię, którą wyznaczyliśmy przez odciśnięcie dna blaszki. Przenosimy ciasto. Nad blaszką odwracamy papier do dołu ciastem, kładziemy je na jabłkach i delikatnie ściągamy papier. Dociskami brzegi górnej warstwy do spodniej warstwy ciasta. 

Pieczemy ok. 45 minut w 180 stopniach. Posiadacze termoobiegu w swoich piekarnikach pieką w 160.

Wyciągamy z piekarnika i solidnie posypujemy cukrem pudrem. Otrzymujemy widok z lotu ptaka na Tatry a raczej na coś mniejszego, może Bieszczady?

I teraz następują chwile pełne rozpasanego hedonizmu... 

Parzymy pyszną kawę, wlewamy ją do przytulnego kubka z duszą, dodajemy kapkę mleka. Wykrawamy kwadracik ciasta z jednym jabłkiem i kładziemy na talerzyk. Siadamy na kanapie, przysuwamy do lewego boku kota, w zasięgu prawej ręki mamy na stoliku talerzyk z ciastem i kawę. W fotelu, po drugiej stronie stolika, sadzamy kogoś bardzo lubianego, a przed nim stawiamy drugi talerzyk z ciastem i kawę. W przypadku braku drugiego kota, obdarzamy dodatkowo miłym słowem lub ewentualnie obdarzamy na kwadrans własnym przybocznym kotem (jeśli kot zechce!). Wyciągamy rękę po talerzyk... Widelczyk odcina pierwszy kawałek... Krótka podróż do ust... Mlask... Osiągamy stan kulinarnej nirwany... A gdyby tak jeszcze mieć gałkę lodów waniliowych... Mmmmmmmmmmm... 

Tak sobie myślę... Fajnie mieć kuzynki, prawda? Fajnie mieć fajne kuzynki!! Ja mam:-) Wszystkie co do jednej!!! Aż czasem sama sobie zazdroszczę... 

Smacznego życzę:-)

Pozdrawiam dzielnie niedzielnie:-)

Edyta z Kubkiem Kawy 

Nim zgasną drzewka blaski...

Gdzie się ukrywa Duch Świąt Bożego Narodzenia, gdy czasowniki okołoświąteczne można stosować już tylko w czasie przeszłym? A czas przyszły jeszcze nazbyt wczesny.
Czy chowa się pod wiekiem ostatniego pudła z ostatnią ozdobą świąteczną i tak ukryty zbiera siły na kolejne Boże Narodzenie? Czy zasypia w zaspie śniegu i z myślą o następnej Pierwszej Gwiazdce śni snami wszystkich dzieci o konikach na biegunach i szmacianych laleczkach? Czy schowany pomiędzy przepisami na pierniczki i makowce, cicho podśpiewuje za panami Przyborą i Wasowskim, że... 

"Płoną izby drzewka blaskiem,

Pachnie świerkiem, grzybkiem, plackiem.

Talie mężnie walczą z paskiem

i pucharów dźwięczy brzeg...

O, jak błogo w drzewka blaskach

z łonem, pełnym dum i ciasta,

tonąć w baśniach i powiastkach,

co w zaciszu krążą strzech..."?

Nie znam odpowiedzi na te pytania. Niestety. Ale gdybym znała... Gdybym wiedziała, gdzie się ukrywa Duch Świąt Bożego Narodzenia... Gdybym wiedziała... natychmiast wyciągnęłabym tego leniwego!, bezczelnego!, bezdusznego (sic!) obiboka i porządnie wytargała za jego 2013 - letnie uszy!!! za tegoroczne święta!!! Święta... hmmm...

To tyle odnośnie "byłominęło". Odnośnie, że ja jak trusia pod miotłą przez długie tygodnie. Odnośnie tego i owego. I tamtego. Odnośnie zwłaszcza zaś, że jestem wielce nędzną norką, że nie złożyłam Wam życzeń świątecznych... A może to i dobrze, bo jeszcze by na Was przeszła złośliwość i bezwzględność Ducha Świąt Bożego Narodzenia... I nie wywiązałam się jeszcze z przedstawienia wymianek okołoświątecznych, niespodziewanych prezentów bardzo miłych a także z dwóch "podajdalejów". To wszystko przede mną, co uczynię niebawem.

Ale! Ale!!!
Co do życzeń okołoświatecznych, nie jest jednak jeszcze tak źle. Nie jeszcze za późno na życzenia noworoczne!!!!! Mamy jeszcze wszak okres świąteczny! Jak donoszą kręgi dobrze poinformowane (moja Mama), trwa on do 2 lutego, do Matki Boskiej Gromnicznej, a więc jeszcze...

"nim (...) zgasną drzewka blaski" 

Tobie i Tobie, i także Tobie oraz Tobie

rzucam do stóp

cały pakiet życzeń 

spokojnego, 

zwariowanego jedynie pozytywnie, 

przezdrowego,

przeszczęśliwego, 

radosnego, 

pełnego miłości 

Nowego 2014 Roku

Przyjmiecie spóźnione życzenia? 

Bardzo proszę... 

Przez końcówkę grudnia i cały styczeń, obrażoną na Ducha Świąt Bożego Narodzenia duszę, usiłowałam ukołysać zaczytywaniem się, zasłuchiwaniem się, a nawet zaoglądaniem się. Wiem, wiem, nie istnieje takie słowo, ale cóż z tego. Wszystko to odbywało się płynnie, a czasem symultanicznie.
I tak znalazłam sobie kilkanaście zgrabnych zdań. Na przykład...

"Nie ceniąc zewnątrz mężczyzn wręcz-

mam słabość do ich pięknych wnętrz"

                                                                                              Jeremi Przybora

"Kiedy wreszcie skończy się wojna, ludzie pogrzebią swoich zmarłych i natychmiast, bezzwłocznie wymyślą miłość, drożyznę, bezrobocie, podaż, strajk i krach na giełdzie. Ktoś strzeli sobie w łeb, bo na interesie, który zawarł z Danią, udało mu się zarobić tylko pięć procent, podczas gdy on liczył na osiem.

Ludzie przestaną bać się bomb i od razu zaczną bać się konkurencji w interesie, starości i tego, że Mariska nie przyjdzie na randkę o szóstej po południu."                                                                    

                                                                        Sandor Marai

"Proust. Geniusz wybuchł w tym niemal kalekim ciele z taką siłą, że starł po drodze wszystko, co było w nim chore, i zmusił je do największego wysiłku umysłowego. Śmierć Prousta - to jakby umierał nieogolony anioł, który do ostatniej chwili przyciska do astmatycznej piersi harfę."

                                                                                         Sandor Marai

"Nie niepokój się o przyszłość. Staniesz bowiem tam, gdy będzie potrzeba, uzbrojony w ten sam rozum, którego pomocy zażywasz wobec wypadków bieżących."

                                                                                         Marek Aureliusz

"W październikowym zmierzchu nie zawierały się żadne obietnice..."

                                                                                         Paweł Huelle             

I żeby nie było, że ja tylko tak z grubej rury!, małe cytaciki z działań lekkich, łatwych i przyjemnych...

"Po czterdziestce niektóre złudzenia i piękne sny zaczynają się nieco przecierać na rogach. Życie nie musi być takie prawdziwe i poważne, jak to się wydaje, kiedy się ma osiemnaście (...) lat."

                                                                                         Rosamunde Pilcher

"Patrzy na mnie jakby był łyżką, a ja pucharkiem lodów"

                                                                             z filmu "Klub Miłośników Jane Austen"

Ach! I zapomniałabym! Zobowiązania noworoczne! Nigdy jakoś nie czułam potrzeby zobowiązywania się wobec samej siebie do czegokolwiek. Może dlatego, że tak trudno mi wyegzekwować coś od siebie samej. Jednak w tym roku, jakoś tak sama z siebie przyszła mi myśl, żeby obiecać sobie, że będę

WIERZYĆ W POZYTYWNE ZAKOŃCZENIA!

Skoro wiara czyni cuda... Spróbuję:-) 

A!! A w czasie niebytu tutaj, prócz tego, że się czytało, słuchało, oglądało, to i się stało przy garach. Zarówno mycie garów i szorowanie piekarnika, jak i gotowanie - pieczenie, dają taką dawkę ukojenia, jakiej nawet w połowie nie da dobra czekolada do spółki z równie pyszną książką:-) To zaskakujące dla mnie samej wyznanie, ale prawdziwe! W dodatku niemal co rano, z gazetą w ręce, wpadała do mojego pokoju Mama, i z rozkazem "zrobisz dzisiaj!" rzucała mi ową gazetę na łóżko. No cóż... Pan każe.... :-) I tak poznałyśmy ohydną babkę jogurtowo - cytrynową, obrzydliwy przepis, sam gips. A potem były, między innymi, nieudane suflety cytrynowe, niezłe suflety brokułowo - serowe, boski jabłecznik z odrobinką serka homogenizowanego (a to już z przepisu mojej kuzynki Mirelki) i jeszcze pyszna zupa - krem pomidorowa, pikantna paprykowa, i boski jak nie wiem co pasztet z soczewicy, i tak dalej, i tak dalej, i... 

Pękające Ciasteczka Czekoladowe

Potrzebne są:
- 240 g czekolady deserowej lub gorzkiej (ja wolę gorzką)
- 1 i 1/4 szklanki mąki

- 1/2 szklanki kakao
- 2 czubate łyżeczki proszku do pieczenia
- szczypta soli
- 120 g miękkiego masła
- niepełna szklanka cukru (ja daję niecałe 3/4 szklanki, choć w przepisie było nawet 1 i 1/4 szklanka cukru)
- 2 duże jaja
- olejek waniliowy - opcjonalnie
- 1/3 szklanki mleka
- ok. 1 szklanki cukru do obtaczania ciasteczek przed pieczeniem

Z tej ilości wyjdzie ok. 63 - 65 ciasteczek boskiego smaku i zapachu.

Czekoladę rozpuszczamy w kąpieli wodnej i wystudzamy. To mój ulubiony moment... Ten zapach...
Łączymy w misce suche składniki: mąkę, kakao, sól, proszek do pieczenia.
Masło ucieramy z cukrem, co nie jest łatwe, bo dużo cukru, mało masła, ale pilnie ucieramy. Dodajemy jaja i miksujemy, powstanie nam takie coś, co jest dalekie od gładkiej masy, ale nie przejmujemy się. Dodajemy rozpuszczoną i wystudzoną czekoladę. Na koniec, ciągle miksując, dodajemy partiami, na zmianę, suche składniki oraz mleko.
Ciasto wkładamy do woreczka foliowego i wrzucamy do lodówki na co najmniej 4 godziny, a najlepiej na całą noc.
I jest już jutro:-) Wyciągamy w lodówki ciasto. To jak w programach kulinarnych, gdzie już po sekundzie wyciągają z piekarnika upieczone ciasto:-)  Nasz piekarnik nastawiamy na 175 stopni, bez termoobiegu i innych takich.
Blaszkę wykładamy papierem do pieczenia i posypujemy cukrem pudrem. Bez smarowania tłuszczem.
Do szerokiej miseczki wsypujemy szczodrze cukier puder.
Stolnicę oprószamy także cukrem, takoż i dłonie. Odcinamy kawałek ciasta, formujemy z niego wałeczek taki, jak na kopytka i tniemy sobie na kawałki, z których z kolei toczymy kulki. Mają one być wielkości średniego orzecha włoskiego. Każdą kulkę solidnie i grubo obtaczamy w cukrze pudrze i układamy na blasze w odległości ok. 5 cm jedna kulka od drugiej.
Pieczemy 15 minut.
Nie przejmujemy się, że ciasteczka, gdy dźgnąć je delikatnie paluchem, są miękkie. Należy chwilkę, po ich wyjęciu z piekarnika, odczekać i dopiero zdejmować na talerz. Najlepiej czynić to łopatką. Ciastka po kilkunastu minutach stają się z wierzchu lekko chrupkie, w środku mięciutkie i lepkie. I taaaaaaaaaaakie czekoladowe:-)
Nie posypujemy już pudrem. Trzymamy raczej pod przykryciem.
Polecam bardzo, a bardzo!


No i to by było na tyle. Choć ładniej to brzmi u, jakby nie było, klasyka. "Koniec i bomba. A kto czytał, ten trąba!"

Pozdrawiam serdeczniaście. I, jak pisze często inny klasyk... cmoki - smoki:-)

Edyta z Kubkiem Kawy

ps. Jeśli gdzieś wdarły się jakoweś błędy, bardzo przepraszam. Mój internet znów bardzo kapryśny. Co napiszę kilka słów, a już kilka zdań to cud wielki!, to on mi mówi donośnie "A KYSZ!!!" i wyrzuca. Niniejszy wpis robię od... 14-tej z minutami. Ech... Moja anielska cierpliwość:-) Nie mam już jednak cierpliwości do kolejnego sprawdzania, przepraszam:-)