Miau!!!

Ależ dziś święto! 

Ba! 

To święto przez 

wielkie 

Ś  

Międzynarodowy Dzień Kota

Byłby to dzień w naszym domu chętnie i hucznie obchodzony! Oj, byłby! 

Ale ciężko będzie poświętować. Bo i jak? 

Może jakiś przepyszny torcik ze szprotów? Może jakiś rozkoszny tuńczyczek w oleju? Może rozkoszna skórka od parówki, fantazyjnie ułożona w kształt kociego pyszczka lub myszki? Może... 

Niestety Tygryssa Tygrysowicz de domo Sierściuch jada jedynie suchą karmę. Z mokrej wypija sosik., wzgardzając samym mięsiwem. Czasem łyk chudej śmietanki. Czasem woda z groszku w puszce. I to by było na tyle. 

Niekiedy, ale jest to bardzo rzadkie niekiedy, jej nos wyczuje w oddali plasterek wędliny na kanapce i wówczas reszta kota podąża za nosem w pośpiechu. Podąża, podąża i okrąża niecierpliwymi kołami wędlinę wraz z kanapką oraz kanapkę wraz z jej posiadaczem. Następuję szybkie dzielenie się wędliną (to z uwagi na niecierpliwy "ryk" głodnego na śmierć kota), po czym Tygrysica dopada do małego kawałeczka mięsiwa i... otrząsaniu z obrzydzeniem łapek nie ma końca. Kotto wycofuje się szybko i z wielkim niesmakiem na pyszczku. Z tychże właśnie przyczyn torcik ze szprotów, tuńczyczek w oleju i tak dalej odpadają. 

Jak więc świętować taki dzień? Może ekstra kwadrans noszenia na rękach po mieszkaniu, co sprzyja oglądaniu i podglądaniu wszystkiego co powyżej poziomu Jej Sierśiuchowości? Może dodatkowa zabawa białą myszką z dzwoneczkiem na ogonku? A może kwadransik ukochanego biegania za światłem latarki? Może garść dużych spinaczy? Metr sznurka lub kolorowej wstążeczki? Albo drapanie śrubokrętem za uchem? 

Jakiś prezencik na pewno się znajdzie dla Ostatnio Bardzo Zapracowanego Kota. U nas już wielkanocnie się dzieje i Tygryssa baaaardzo pomaga. Bardzo, a bardzo. Tak bardzo, że wczoraj było nawet symboliczne trzepnięcie kapciem w pasiastą pupę. Widok obrażonego pyszczka bezcenny.

Tygryssa w pracy czyli próba upolowania nożyczek (bo tak pięknie brzęczą) ... 

Kocie prace trwają do późnych godzin wieczornych.

Próby przechwycenia nitek i nożyczek zawsze w toku. 

Czujność zachowana 24 godziny na dobę skutkuje wyczerpaniem, które potrafi gwałtownie i znienacka narastać, i dopaść kota zupełnie niespodziewanie.  

Wyczerpanie Kotta zaczyna się tu... 

... a kończy tu...

"W ogóle cię nie słyszę!" czyli obrażona Jej Sierściuchowość 

"No to chociaż wyprasuję pościel... drugi raz... grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr..."

Wszystkim kotom!! 

Wszystkim znanym mi kotom, a więc

Terrorystce Maszy

Licznej Kociej Gromadzie na Słowackiego

Wielkiej Sztuce Kota z Golczewa

Fince Podkradającej Psie Jedzenie z Puszki

Ryśkowi i Diablo z Rzeszowa

Boskiej Venus

i wszystkim Waszym Kotom, których nie znam, a które lubię:-) 

i wszystkim kotom w ogóle,

które lubię

składam wielkie świąteczne 

MIAU!!!!!!!!!!!! 

Edyta z Kubkiem Kawy

ps. Oczywiście, przy okazji taaakiego święta, pozdrawiam wszystkich Dumnych Służących Kotów, zwanych oficjalnie Właścicielami. 

ps. I pozdrawiam także Dumnych Właścicieli Psów! Psy też są boskie!! Znam z szesnastoletniej praktyki:-) 

Jeżeli kochać...

"Jeżeli kochać to nie indywidualnie.

Jak się zakochać to tylko we dwóch. 

Czy platonicznie pragniesz jej, czy już sypialnie, 

niech w uczuciu wspiera wierny cię druh!" 

Tak chyba, mniej więcej, napisał Przybora. Taki peanik na cześć trójkąta uczuciowego? A może uczucia w ogóle są tak wielkie, że zmóc je można tylko wespół, w zespół? Od kilku dni ta piosenka chodzi za mną. Pewnie, czuj duch!, romantyczna strona duszy próbowała przyszykować się na dzisiejsze święto. I jeszcze cichutko śpiewał mi Łazuka, że "to była miłość niełatwa, oj niełatwa, a co do tego...". 

Ogólnie rzecz ujmując, mało romantycznie zostałam nastrojona przez Starszych Panów, ich w duszy mej graniem,  na dzisiejsze święto... A nawet nieco uszczypliwie, z przymkniętym okiem. 

Ale tak nie można w Walentynki! Nie wypada! I nie poddałam się!!

Z samego rana zapodałam sobie odrobinę Joe Cocker'a i "You and me", potem szczyptę Joe Dassin'a, potem patriotycznie sięgnęłam "Kocham cię jak Irlandię" i takie tam inne... Ku rozpaczy sierściucha nawet zaczęłam śpiewać. O! Przepraszam. "Śpiewać"!! Potem upiekłam ciasteczka czekoladowe dla dzisiejszych gości i wreszcie przyszłam do Was żeby...

z wielkiej sympatii walentynkowo wyprzytulać

 kto tylko chętny

:-) :-) :-)

i obrzucić odrobiną serca

:-) :-) :-)

Takie kartki wypuściłam z początkiem tygodnia, na bardzo szybko, choć oczywiście z ogrrrrromną dozą uczucia dla Szanownych Adresatów!

Przeszperałam też mój bazgrolnik, pamiętałam, że gdzieś mam coś takiego...

... czym w praktyce, jako ZAWSZE BARDZO OSTROŻNA OSOBA, nie do końca się kieruję. To znaczy zgadzam się z tym bardzo, a bardzo!, ale głównie w teorii. I oczywiście także wtedy gdy, jako BARDZO MĄDRA OSOBA, komuś coś radzę:-) 

Tuż obok bazgrolnik ma wklejoną karteczkę z fragmentem z Blake'a:

" Nie próbuj mówić o miłości,

Bo ona w słowach się nie mieści,

Jest jak wiatr: cichy, niewidzialny,

Co tylko czasem zaszeleści."

I także uszczknięte z boskiego czasopisma z czasów prehistorycznych polskiej prasy dla młodzieży, z "Filipinki": 

"Miłość. Gdyby nauczyć jej dzieci, nie byłoby nieszczęśliwych dorosłych."

Ale dość już pochmurnie, szaro - buro i wręcz deszczowo! Walentynkować należy radośnie i przyjemnie!

Mama i ja dostałyśmy dziś rano po pięknym bukiecie walentynkowym! Powiadam Wam, to jest przyjemność! I to tak całkiem z zaskoczenia! Wielkiego! Jak to leci... "Wszystkie Ryśki to fajne chłopaki"? Zgadzam się w całej rozciągłości! Nasz rodzinny, powinowaty (bo mąż kuzynki) Rysio przeleciał skoro świt z bukietem tulipanów fioletowych dla Mamy i bukietem róż różowiastych dla mnie. Och... Wszystkie Ryśki to fajne chłopaki!!!

Niektórzy oczywiście bojkotują święto...

... jednocześnie utrudniając wszelkie prace przedwielkanocne. Często nawet, owi niektórzy, posuwają się do tego, że anektują siłą - i oczywiście podstępem - na chwilę porzucone przedmioty, woreczki i kartony...

... a następnie okupują je bezprawnie godzinami. I to, co oburzające!, ku uciesze ogółu.

Walentynkowe plany na wieczór? Jeśli nic się nie wydarzy to kawa inka z pianką i "Błękitny zamek" L.M.Montgomery, jak na starą pannę przystało:-) A co!!:-) Choć duchowo się nie czuję, ale pewnie niektórzy tak mnie widzą:-) Staropanieństwo, jak i starokawalerstwo, to stan ducha, nie matrymonialny. Taką mam sprytną teorię.
Miałam w liceum koleżankę, która już od urodzenia była starą panną. Wyszła za mąż za przedniego młodzieńca, ma fajną córkę, ale starą panną pozostała na wieki. Ale jestem złośliwa norka... Jak to stara panna:-))) Muszę to jednak przemyśleć:-)

Pozdrawiam bardzo ciepło, bardzo serdecznie i bardzo walentynkowo!
Edyta z Kubkiem Kawy

PS. A mój internet dalej głupieje i mnie wyrzuca, i wyrzuca, i wyrzuca... Niniejszy wpis zajął mi, skutkiem owego wyrzucania, ponad dwie godziny! I nawet wespół, w zespół nie da się tego zmóc...

Ach! Zapomniałabym! Oczywiście w dniu imienin Walentego, w Walentynki apeluję:

KOCHAJMY SIĘ!

ZAKOCHUJMY SIĘ! 

SYMPATYZUJMY! 

Sympatyzując z Wami, padam do nóżek
Edyta z Kubkiem Kawy

Jabłecznik Mirelki czyli coś boskiego na niedzielę

Oficjalna nazwa ciasta brzmi podobno: jabłecznik serowy. Jednak, jako że otrzymałyśmy przepis od mojej kuzynki Mirelki, ciasto zostało ochrzczone nowym, obowiązującym w naszym domu, mianem. 

I tak, polecam bardzo serdecznie, rozpływający się w ustach, lekki, pyszny na ciepło i na zimno, a przy tym szybki i prosty w wykonaniu...

Jabłecznik Mirelki

Oczywiście nieco zmodyfikowałam przepis, tak bym nie musiała ważyć lub mierzyć, na przykład, ilości serka homogenizowanego czy margaryny. To z lenistwa:-). Jednak przede wszystkim, za pierwszym razem musiałam za mocno naciągać ciasto na jabłka, zbrakło mi go nieco. A poza wszystkim, zawsze daję mniej cukru niż to przewiduje jakikolwiek przepis. Lubię słodycze, ale ciasto nie może być za słodkie i już. 

I tak na blachę wielkości ok. 23 x 37 cm potrzebujemy:

- 3 i 1/3 szklanki mąki pszennej

- 2 serki waniliowe Danio (czyli ok. 250 g serka, nie pamiętam dokładnie wagi Danio)

- 250 g miękkiej margaryny lub takiegoż masła

- 1/2 szklanki cukru pudru

- 2 czubate łyżeczki proszku do pieczenia

- 2 czubate łyżeczki cukru waniliowego

- szczypta soli

- 7 - 9 jabłek, zależnie od wielkości. Najlepiej kwaskowych, najlepiej szara reneta. 

Mąkę mieszamy z cukrem pudrem, cukrem waniliowym, proszkiem do pieczenia i solą. Dodajemy serki i mieszamy całość widelcem. Dodajemy miękką margarynę pokrojoną w kostkę, dobrze wyrabiamy ręką. 

Jabłka obieramy, przekrawamy na pół, wydrążamy gniazda nasienne.

Ciasto dzielimy na dwie części, z czego jedna powinna być nieco większa od drugiej. 

Bierzemy dwa kawałki papieru do pieczenia, na obu zaznaczamy wielkość blaszki (wkładając papier do blaszki i odciskając na nim krańce dna). Na jednym papierze rozwałkowujemy, lub rozprowadzamy ręką (co jest dużo łatwiejszą wersją) mniejszą część ciasta, równo z wyznaczoną wielkością blaszki i wkładamy je (na owym pergaminie!) do blaszki. 

Na ciasto, brzuszkami do góry, wykładamy połówki jabłek. Można posypać cynamonem.

Na drugim pergaminie rozwałkowujemy większy kawałek ciasta, wychodząc około 1 cm poza zagiętą linię, którą wyznaczyliśmy przez odciśnięcie dna blaszki. Przenosimy ciasto. Nad blaszką odwracamy papier do dołu ciastem, kładziemy je na jabłkach i delikatnie ściągamy papier. Dociskami brzegi górnej warstwy do spodniej warstwy ciasta. 

Pieczemy ok. 45 minut w 180 stopniach. Posiadacze termoobiegu w swoich piekarnikach pieką w 160.

Wyciągamy z piekarnika i solidnie posypujemy cukrem pudrem. Otrzymujemy widok z lotu ptaka na Tatry a raczej na coś mniejszego, może Bieszczady?

I teraz następują chwile pełne rozpasanego hedonizmu... 

Parzymy pyszną kawę, wlewamy ją do przytulnego kubka z duszą, dodajemy kapkę mleka. Wykrawamy kwadracik ciasta z jednym jabłkiem i kładziemy na talerzyk. Siadamy na kanapie, przysuwamy do lewego boku kota, w zasięgu prawej ręki mamy na stoliku talerzyk z ciastem i kawę. W fotelu, po drugiej stronie stolika, sadzamy kogoś bardzo lubianego, a przed nim stawiamy drugi talerzyk z ciastem i kawę. W przypadku braku drugiego kota, obdarzamy dodatkowo miłym słowem lub ewentualnie obdarzamy na kwadrans własnym przybocznym kotem (jeśli kot zechce!). Wyciągamy rękę po talerzyk... Widelczyk odcina pierwszy kawałek... Krótka podróż do ust... Mlask... Osiągamy stan kulinarnej nirwany... A gdyby tak jeszcze mieć gałkę lodów waniliowych... Mmmmmmmmmmm... 

Tak sobie myślę... Fajnie mieć kuzynki, prawda? Fajnie mieć fajne kuzynki!! Ja mam:-) Wszystkie co do jednej!!! Aż czasem sama sobie zazdroszczę... 

Smacznego życzę:-)

Pozdrawiam dzielnie niedzielnie:-)

Edyta z Kubkiem Kawy