Dzień 3,1415926535.....

Kalendarz w kuchni ogłasza dziś po pierwsze Urodziny Kuzynki Mirelki!! Takie piękne, przyjemne, okrągłe urodziny! Powiem Wam w tajemnicy, że wysłałyśmy z Mamą taki mały słodki przyjemnościowiec dla Szanownej Jubilatki! Ale o tym szaaaa ....

Kalendarz w kuchni informuje także, że dziś Dzień Liczby PI!! Czyli 3,1415926535.... i tak bez końca. Jakby to ująć ... Liczba PI kojarzy mi się natychmiast z ...

... czyli z "PI razy drzwi"!

Matematycznie także oczywiście mi się kojarzy. Z męką zrozumienia ... po jakie licho ... Doceniam, rzecz jasna, znaczenie liczby PI dla świata! Oczywiście, oczywiście. Jednak nie pojmuję ni w ząb. Jeśli mnie pamięć nie myli przydaje się w obliczaniu czegoś tam w kole, kuli ... Mój ukochany Kopaliński informuje, że PI zwie się także "ludolfina". Pięknie! Wyborne imie dla kota.   

Dostałam kilka dni temu mail od mojej Ulubionej Gieny zza Oceanu, w którym, m.in., napisała:
"A zgadnij gdzie sie wybieramy w weekend?  Do Princeton!  PI day!  PI jak Einstein i PI jak "pie" (apple pie).  Troche wczesniej w tym roku sie zaczyna, bo zazwyczaj to od 14-go marca: 3.14!
http://www.pidayprinceton.com/
Zeby tylko pogoda dopisala!"

Brzmi przednio! I czekam na jakąś relację, czekam, czekam ... Szrzerze mówiąc, dopiero po tym Gienowym mailu dotarło do mnie, że Dzień PI jest specjalnie 14 marca! Miesiąc 3, 14 dzień. Ta ma błyskotliwość jest silnym dowodem na to, iż gdy widzę cyfry i liczby zupełnie głupieję. I dowodem tego, że gdyby nie życzliwość i przymknięcie oka na moje matematyczne nie-zdolności przez profesora Kowalewskiego, to do dziś nie skończyłabym liceum. A także gdyby nie pomoc kilku moich Szanownych Licealnych Koleżanek. Tłumaczyły mi łopatologicznie pewne, moim zdaniem, nadprzyrodzone zjawiska matematyczne. Rozwiązywałam z nimi zadania. I   r o z u m i a ł a m   to przez jakieś dwa, trzy dni. A potem mi mijało. 

W Dzień Liczby PI apeluję: podziwiajmy tych, którzy rozumieją matematykę! Niech żyje Liczba PI! Niech żyje to czego kompletnie nie pojmuję! 

Padam do nóżek

Edyta z Kubkiem Kawy

O! A ja jeszcze dziś kawy nie piłam!  
 

Prezent od Margharett-Nie-Gosi ...

... który daje kilkanaście powodów do uśmiechu.

A zaczęło się to wszystko tak, że jakiś czas temu nieco chorowałam. A potem urodziłam się - dzięki mojemu Bratu - po raz drugi. I na drugie czwarte urodziny dostałam od Margharett-Nie-Gosi książeczkę idealną dla czterolatka. Idealną także na smutki, smuteczki i deszczowe dni dla człowieka wiekowego i poważnego, jakim jestem. "Stare i nowe wyliczanki" N.Usenko i D.Wawiłow. Otwieram na której bądź stronie, czytam sobie wyliczankę i robi się tak jakby ciut przyjemniej.

Tą na pewno i Wy pamiętacie ...

A to dla mnie nowość, i jaka słodka!

Tak przy okazji ... Wyglądam na rowerze podobnie. Choć nie mam wymion, ogona i kilku innych dodatków. Nie latają też za mną muchy. Obrazek ten, i ten wierszyk, przypomina mi też historię słynnej pogoni Bardzo Groźnej Krowy za Margharett-Nie-Gosią i mną podczas jednej z naszych letnich wypraw rowerowych po okolicy. Bardzo Groźna Krowa wypadła nagle z pola na drogę, ciągnąc za sobą palik na łańcuchu. Pędziła za nami rozwijając ogromną prędkość. Powiadam Wam, miała ona szał w oczach!! Margharett-Nie-Gosia radośnie twierdzi, że nigdy nie widziała mnie tak szybko jadącej na rowerze. A Ty uważasz, Margharett, że relaksacyjnie wówczas pedałowaś?

I tej wyliczanki też nie znałam. Jest przepyszna! Choć zawsze czytam ją z lękiem. Jak to kilkulatek. Ogromnie mocno boję się opowieści z dreszczykiem.

Prawdaż, że okrutnie straszne! I słodkie.

Fajnie dostawać takie prezenty. Nie napiszę, że warto dla nich chorować ... Nigdy, nigdy. Napiszę: choroba też ma swoje dobre strony, wbrew wszystkiemu. A właściwie - na przekór chorobie. Niech sobie nie myśli!

Padam do nóżek i idę jeść szpinaczek na obiad
Edyta z Kubkiem Kawy

Życie może być ...

Na początku zbuntowałam się. Jak to?!

                                                                                                Leszek Kołakowski 

Należy pragnąć niewiele i z tego "niewiele" się cieszyć? Nie marzyć zbyt wielkich marzeń? Nie mieć zbyt wielkich nadziei? A sekundę potem przyszła myśl. Być może (podkreślam: BYĆ MOŻE, bo boję się nawet marzyć, iż mogę zrozumieć o co chodziło Leszkowi Kołakowskiemu) wygląda to tak, iż nie należy czekać całe życie na wielkie, spektakularne szczęście. Takie "szczęściowe" BUUUM!  A póki ono nie przyjdzie albo gdy mija smucić się dogłębnie i popadać w rozpacz. Trzeba uzbierać sobie szczęście z małych przyjemności, ze strzępków i okruchów (sic!) codziennych radości, a i oczywiście z tychże BUUUM! także. Marzyć trzeba ogromnie dużo, pragnąć ogromnie wiele, ale umieć się cieszyć z każdej kropli radości. Nawet kubka kawy z mlekiem w nowej filiżance. Ale żeby umieć ... trzeba się nauczyć? To może być trudne.

Ależ głupot naplotłam. Filozof za dychę ze mnie! Wybaczcie. Jednak to takie piękne i mądre zdanie, nie mogłam się oprzeć by z Wami się nim nie podzielić.

Tak na wszelki wypadek, bo widzę, że trochę ostrość mi się wymknęła spod kontroli:

"Życie może być przyjemne i ciekawe pod warunkiem, że człowiek nie pragnie być zbyt szczęśliwy"

Pozdrawiam ciepło

Edyta z Kubkiem Kawy   

Ps. Odniosłam małe zwycięstwo nad materią! Udało mi się wreszcie, bo wielu bólach, zamienić nazwisko w "O mnie" na blogu, na "Kubek z Kawą". Nie to bym wstydziła się nazwiska. Lubię gdy szumi tymi wszystkimi "strz" i "sz". Jednak jakoś tak urzędowo - biurowo się czułam widząc je na blogu.